Al vanaf het moment dat ik zwanger was, was ik ervan overtuigd dat we een meisje zouden krijgen – maar ook wist ik dat het niet goed zat. Tijdens de 20 weken echo kreeg ik te horen dat ik gelijk had: ons kleine wondertje had complicaties, vooral aan haar hartje.

16 weken later, op een zondagavond, wist ik dat het niet goed ging met ons meisje. Ze bewoog nog volop, en de arts had alle vertrouwen. Toch wist ik dat we afscheid van haar moesten nemen… de volgende ochtend stond haar hartje stil.
Op 21 september 2010 is ons mooie meisje stil geboren.

Inmiddels is Elisa-Joy nog altijd de oudste, ze heeft twee tienerzusjes die weten wie zij is.
We denken nog vaak aan haar, ze blijft een deel van ons gezin.

Geboren om naar haar Hemelse papa te gaan,
Elisa-Joy