Al vanaf het moment dat ik zwanger was, was ik ervan overtuigd dat we een meisje zouden krijgen maar ook wist ik dat het niet goed zat. Helaas kreeg ik tijdens de 20 weken echo te horen dat ik gelijk had. Ons kleine wondertje had inderdaad allemaal complicaties. Hetgeen waar we ons vooral zorgen om moesten maken was haar hartje. 16 weken later op een zaterdagavond wist ik dat het niet goed ging met ons meisje. Ondanks dat ze nog volop bewoog maakte ik me erg zorgen, er was iets mis. De arts had nog alle vertrouwen in ons wondertje. Ze bewoog goed, was lekker aan het spartelen in mijn buik en ook haar borstkastje bewoog, dit alles was een goed teken. Toch wist ik dat we afscheid van haar moesten nemen… de volgende ochtend stond haar hartje stil. Door de vaak verdrietige berichten werd het een pittige zwangerschap, maar toch hebben we samen volop genoten van ons meisje. Gelukkig, want we hebben haar heel goed leren kennen! Op deze site vertellen we alles over onze grote trots en delen we het verdriet dat we hebben nu ze niet meer bij ons is.

Geboren en naar haar Hemelse Papa gegaan, Elisa-Joy


26 februari: Update Dagboekje "2015"